Po ostatniej, wyjątkowo wyczerpującej wyprawie na Półwysep Kolski, wróciłem z lekką depresją. Nie mogłem zasnąć. Leżałem w łóżku i nasłuchiwałem… ciszy. A właściwie jej braku. Słychać było windę, samochody, sąsiadów. Byłem rozdrażniony, zmęczony, ale nie mogłem odpocząć. Mój kolega z roku, który teraz pracuje w korporacji i dobrze zna mój problem, powiedział: „Słuchaj, może spróbuj czegoś, co całkowicie zajmie twój umysł? Coś, co nie ma związku z twoją pracą. Mój kuzyn gra i opowiadał o jakichś kody vavada, które dostaje. Mówi, że to go wycisza”.

Kody vavada. Brzmiało jak szyfr. Dla mnie, człowieka, który odszyfrowuje historię Ziemi z warstw skalnych, to było intrygujące. Hazard? Nigdy nie byłem zainteresowany. Ale bezsenność i wewnętrzny niepokój były gorsze. Postanowiłem sprawdzić te kody. To był eksperyment. Jak badanie nieznanej formacji geologicznej.

Znalazłem listę tych kodów na jakimś forum. Wpisywałem je jeden po drugim, jak wpisywałbym współrzędne do GPS. Każdy kod aktywował jakiś bonus – darmowe obroty, dodatkowe pieniądze na koncie. To było jak znajdowanie małych, lśniących kamyków podczas wędrówki. Przyjemne, ale nieistotne. Sam proces jednak – to skupienie na odczytywaniu, wpisywaniu, aktywowaniu – był medytacyjny. Mój mózg, zamiast błądzić po mrocznych zakamarkach niepokoju, miał konkretne, proste zadanie.

Platforma wydała mi się początkowo jaskrawa i hałaśliwa. Jak miasto. Ale z czasem, gdy zacząłem grać, to wrażenie minęło. Wybrałem grę o tematyce… podróżniczej. Nazywała się „Wyprawa po Skarb”. Symbole na bębnach to były mapy, kompasy, latarnie, skrzynie. To była karykatura mojej pracy, ale w dziwny sposób znajoma. Grałem metodycznie, tak jak prowadzę badania terenowe – z planem, cierpliwością, obserwacją. Te kody vavada były jak moje próbki skał – dawały mi materiał do rozpoczęcia pracy.